RSS

Vojkan T. Bojović: Pljevaljski hanovi, kafane i hoteli

23 jul

 

 

KAFANE

Teško je sa sigurnošću govoriti kada su se u Pljevljima pojavile prve prave kafane, ali svakako da je jedan njihov vid već postojao u hanovima, kojih je bilo na gotovo svim putevima, raskršćima, po okolnim selima,  još  u  srednjem  vijeku.  Oni  koji  su pisali o ovoj i do danas specifičnoj „institituciji“ koja  je odigrala važnu ulogu i u životu Pljevljaka, obično polaze od druge polovine XIX vijeka i dolaska austrougarskog okupatora u Pljevlja 1879. godine, mada je sasvim sigurno da su kafane i „kahve“ postojale u Pljevljima i mnogo pre toga. Tako putopisac Le Fevr, pominje kafane u Pljevljima 1611. godine. Kaže, da su ga neki mještani koji su sjedeli ispred kafane ponudili pićem i kafom, i da je on to iz učitivosti prihvatio. Dr Vidoje Golubović, autor knjige „Stare kafane Beograda“ (Beograd, 2005) navodi da je prva kafana u Evropi bila u Beogradu 1522. godine, a London je tek na trećem mjestu po otvaranju ovog zdanja. Kafane se javljaju u Francuskoj 1654. godine.

Svakako da je i na ovaj važan segment čovjekovog života u Pljevljima uticalo niz događaja, kao što su: pad Dubrovačke republike, ukidanje sjedišta hercegovačkog sandžakata u Pljevljima 1833. godine, velike epidemije kuge i kolere, od kojih je najžešća bila ona 1863. godine, veliki požar koji je uništio najveći deo čaršije, bune i ratovi… Dolaskom Austro-Ugarske, otvaranjem velikog vojnog logora na Dolovima, Metaljci i drugim okolnim mjestima (Boljanići, Jabuka…) oživjele su i kafane. Tako Milka Bajić Poderegin u romanu „Svitanje“ gde se radnja događa na kraju XIX i početkom XX vijeka, piše da u očekivanju „švabske“ vojske iz Bosne Kojići (Bajići, prim. V.B) šalju u svoju mehanu na Metaljci „… u tovarima pivu, rum, mastiku, sinalko i zapečaćena vina…“1

Dolaskom austrougarskih trupa u Pljevlja, izmenjen je gotovo cjelokupni način življenja, rada i ponašanja pljevaljskog stanovništva, pogotovo pravoslavnih Srba. Običaj da se ljudi sastaju gotovo isključivo po kućama, o praznicima ili u dugim zimskim večerima, počinje se sada sve više zamjenjivati izlascima i sastajanjem na javnim mjestima, tj. kafanama, ili novosagrađenim hotelima, baštama… Švapski oficiri, vojnici i drugo njihovo prateće osoblje, donelo je i u Pljevlja dosta evropskih manira, koje su Pljevljaci prihvatali u gotovo svim vidovima života i rada.

Prisustvo vojske dvije carevine, omogućilo je tako mnogim Pljevljacima da svoje umjeće iskažu u već ovladanim trgovačkim vještinama, ali i u uslužnim djelatnostima kakve su bile one vezane za držanje hanova, kafana, aščinica, pa i hotela koji su sve više preuzimali poslove nekadašnjih handžija.

Ipak, dokumentovano pisati o pljevaljskim kafanama i kafedžijama, može se početi tek sa kraja XIX i početkom XX vijeka, zahvaljujući prije svega sačuvanim porodičnim dokumentima, zapisima putopisaca kao što je bio Jevto Dedijer, i lokalnih hroničara kakav je bio Rodoljub Rodo L. Popčetović, i svakako izvorima kao što su adresari, kalendari, almanasi banovina i sl. publikacije koje su izlazile između dva svjetska rata.

Kafane u Moćevcu

Moćevac sa svojim mahalama: Donji i Gornji, Karamula, Borak, Moćevčić sa sokacima i cvjetnim avlijama, nije bez razloga opjevan kao „Mali Carigrad“. Izgleda da je oduvijek ovaj dio grada imao nešto što ga je činilo drugačijim, voljenijim… Možda su to bile djevojke, poput Ćirkovića Magde, čija ljepota još ne prolazi niti se zaboravlja, ljubav koju je još samo kafana mogla primiriti, brda sa kojih se vidi sve do crkve na Ilinom Brdu ili Breznica-rijeka mala koja je jedina znala sve tajne života. Zato su vjerovatno i kafane u Moćevcu bile drugačije od onih u Čaršiji, Varoši, Ševarima, Žabnjaku…Neki hroničari navode da ih je čak početkom XX vijeka bilo tridesetak. Poznati kafedžija iz tog vremena bio je Todor Todo Nedić, jedan od uglednijih Pljevljaka,član crkveno- školskog odbora za podizanje  crkve Sv. Petke 1927. godine. NJegova kafana Užice bila je omiljeno sastajalište poznatih i uglednih Pljevljaka.

Kafane na Raskrsnici

Najbolje i najpoznatije kafane u Pljevljima sa kraja XIX i početkom XX vijeka, nalazile su se na Raskrsnici, koja je bila centar srpskog dijela grada i gdje se ukršta šest ulica. Putopisac Jevto Dedijer zabilježio je da su tu: najbolje kafane Živkovića i Manastira Sv. Trojice.2

Tu su najviše dolazili austrijski, ali i turski oficiri i gospoda. Braća Jovo, Gavro i Mile Živković držali su visok stepen otmenosti svojih kafana i jedni od prvih imali su u njima i bilijarski sto, što je bila svojevrsna atrakcija tog vremena. Zahvaljujući pljevaljskim trgovcima, ove kafane imale su sve vrste alkoholnih pića, posebno vina, koje su nabavljali iz Beča i Pešte, a od 1898. kada su Šećerovići, Veseličići i Čeh Vindaček otvorili pivaru, služilo se zahvaljujući odličnom ječmu i vodi, prvoklasno pivo sa viršlama. Kada se sa srpskom vojskom, koja je 1912. godine ušla u Pljevlja, vratio sa Metaljke, siguran da Turaka više nema, mladi oficir Ivan M. Tanazević (1878-1956. kasnije general i zet Đoka R. Šećerovića) bio je iznenađen što je poslužen u jednoj od kafana na Raskrsnici pivom, koje od Beograda godinama nigde nije ni vidio! O ovome je ovaj pljevaljski zet često sa zadovoljstvom pričao.

Na Raskrsnici je u manastirskoj zgradi, držao kafanu i Đorđe Bogićević i u njoj je, pored kafe i rakije, služen i roštilj. Gosti su bili uglavnom mještani pravoslavci. Po pričanju starih Pljevljaka, u ovoj kafani povremeno su dolazili i svirači, Slavonci ili Mađari. Kasnije se i u njoj igrao bilijar.

Pamte se na Raskrsnici i kafane čiji su vlasnici bili Risto Marjanović, Jovan Joco Popović i Diko Krsmanović.

Kafane  u  ulici Vuka Karadžića

U ulici V. Karadžića, najpoznatija kafana je bila Kantina Mila Debeljevića u kojoj su služena razna pića i mezetluci i u njoj su najčešći gosti bili austrijski oficiri i vojnici.

Drugu kafanu držao je Jako Bogićević i nalazila se preko puta današnje škole „Ristan Pavlović“ u blizini austrijske vojne postaje na Čitluku, pa su i njeni gosti najviše bili vojnici i oficiri.

Da su Pljevljaci voljeli kafane, govori i podatak iz zapisnika pljevaljske opštine iz 1918. godine o izdatim dozvolama za otvaranje ove vrste djelatnosti. Tako su, uz taksu od 5 do 50 dinara, dobili dozvole za otvaranje kafana: Pašo Mulapašović, Meho Sofović, Ramiz Pelidija, Stevan Radičević, Diko Stamenić, Savo Bavčić, Savo Damjanović, Sulejman-beg Selmanović, Ibrahim Duraković, Milja Đurišić, Jana Taušan, Todo Bajčetić,  Saveta  Mazalica,  Janja  udova  Bojović  iz Šarana, Mileva Zarubica, Mijat Tomić, LJubo Antonić (hotelska radnja).3Veća taksa plaćala se ukoliko je kafedžija uz kafu prodavao i rakiju.

Kafane u Čaršiji

Normalno, baš kao i danas, najveći broj kafana je bio lociran u srcu grada, tj. Čaršiji. Nekada je pravo bogatstvo bilo imati dućan, radnju, kafanu ili neki drugi objekat slične namjene u glavnoj gradskoj ulici. Te kafane ili kako su se po zvaničnoj statističkoj nomenklaturi tog vremena zvale gostionice (Gasthauser) bile su ne samo ugostiteljski objekti, već i mjesta gde se odvijao veliki deo političkog, privrednog pa i kulturnog života grada. Prema podacima iz službenog adresara Kraljevine SHS za industriju, obrt i trgovinu iz 1928. godine, zakonski protokolisane gostionice su: Balkan – Sava Đurovića, Velika Srbija – Rada Vraneša (sada kuća Vujačića u ul. M. Tošića br. 6), Evropa – Toda Preradovića, Rusija – Marka Vučetića, Šumadija Voja Obradovića, Kod seljaka – Sava Topalovića.4

Između dva svjetska rata, u Čaršiji su držali kafane i: Jovan i Stefa Janićijević, Đorđo i Danka Popović, Vuko i Borka Đenisijević, Niko Rabrenović, Janićije Janićijević, Aneta Vraneš, Strajin Bajić, Savo Đurović, Stefa Kijanović, Rašo Pašović, Hadžo Čaušević. U prizemlju kuće Uroša Bajića kafanu je držao Obrad Obradović. U hotelu „Srpski kralj“ vlasništvo manastira Sv. Trojice, kafanu „Ankara“ je držo Vehbo Dizdar i Zuhra Mršić. Preko puta „Srpskog kralja“ bile su kafane: Beograd Sava Đurovića, Rista Rosića, kafe-čajdžinica Vidaka Jovaševića i Krčma Milana Brašanca (1889-1951). U Širokoj čaršiji je bila i kafana Lala Pašića. Poznata kafana u tom dijelu Čaršije bila je kafana Korzo koju je držao poznati kafedžija Todo Topalović. U „Širokoj čaršiji“ držao je jedno vrijeme kafanu i Lazar Cvijetić, trgovac. U hotelu Slavija takođe je bila gostionica Vidoja Jaukovića. Na uglu ulice Princa Đorđa (danas Tršova) i Čaršije do kuće Janićijevića bila je kafana „Borovac“ braće patrijarha Varnave Uroša i Alekse Leksa Rosića, u kojoj se nalazila „živa voda“ tj. izvor sa vodom za piće. Kasnije je tu držao fotografsku radnju Savo J. Milić.

U ovoj kafani će započeti svoj ugostiteljski rad Savo M. Jestrović (1911-1994). On je prvo počeo da radi kod Janićija P. Janićijevića, a kasnije se osamostalio i 1939. godine uzima od Milice Rosić lokal u zakup. I poslije 1945. godine Savo gotovo čitav svoj radni vijek provodi u vođenju poslova vezanih za ugostiteljsku djelatnost. U „Tijesnoj čaršiji“ kafanu je držao Sretko Stanimirović, a kafanu Pokret muslimanskog kulturnog društva držao je Haso Bajrović. Limo DŽebhanić je držao kafanu u hanu u „tijesnoj čaršiji“ (kasnije Mulov han po njegovom poslednjem vlasniku Mulu Bamburu). U to vrijeme, u „tijesnoj“ čaršiji bila je vrlo popularna kafana Carigrad koju je držao Diko Bajčetić –Grkić.

Kafane na Varoši

Varoš je nakada bila centar srpskog dijela grada. Tu se nalazilo i korzo. Od kafana su bile poznate one koje su držali: Bavčići, Leovci, Gospići, Tomići, Aćim i Luka Čović. Živko Roćen je kafanu držao u svojoj kući kao i Vukašin i Marija Žugić kafanu Zlatibor koja se nalazila na uglu ulica Kralja Aleksandra (sada V.Jakića) i Kralja Petra.

Poslije Drugog svjetskog rata, dugo godina nije bilo privatnih kafana.Na Varoši je tada izgrađen hotel Tara, a krajem sedamdesetih na mjestu nekadašnje Slavije hotel Pljevlja. Umjesto nekadašnjih kafana, u XXI vijek i Pljevljaci su ušli sa bezbroj kafića, u gotovo svim dijelovima grada…

Ostale kafane

Kafane koje su bile uvrštene u djelatnosti privrednih aktivnosti, i kao takve ostale zapisane u raznim privrednim i statističkim publikacijama tog vremena, sačuvane su od zaborava. Ali, bilo je i onih koji su povremeno držali kafane i čajdžinice, kao i onih kojima je ona bila kao sporedna ili prateća djelatnost u poslovanju, posebno trgovcima (Janićijevići, Bajići, Niko Rabrenović, Lazar Cvijetić…).

Janićije P. Janićijević (1888- 1981), je bio poznati trgovac, ali je takođe u sklopu tog posla imao u prizemlju svoje kuće na uglu nekadašnje ulice princa Đorđa (sada Tršova) i Čaršije podrum pića i kafanu.

Strajin S. Bajić (1896-1975) – Čiča, preuzeo je posle smrti brata Laza, poslove oko ugostiteljstva i trgovine sa najmlađim Gordislavom. Imali su kafanu sa prelijepom baštom u samom srcu Čaršije. Posle rata je nacionalizovana, a do rušenja jedno vrijeme u njoj je tu djelatnost obavljao FK Rudar.

Niko G. Rabrenović (1888 – 1963) je kao mlad otišao u Ameriku na rad sa svojom sestrom Labudom Lakom. Najviše je radio u okolini Čikaga. Kada su izbili balkanski ratovi, on se kao dobrovoljac vraća u domovinu. Učestvuje u borbama na Skadru i Bregalnici, gde je bio i ranjavan. Nosilac je više ratnih odlikovanja. Poslije završetka ratova Niko se počinje baviti trgovinom. Bio je prvi Pljevljak koji je u ovu izazovnu ljudsku djelatnost unio dosta novih metoda viđenih u Americi, prilagodivši ih mjestu i uslovima življenja koji su tada bili u Pljevljima. Godine 1931. podigao je jednu od najmodernijih kuća u Čaršiji. U prizemlju se nalazila kafana – krčma i dućan – trgovina. Posle Drugog rata nova vlast je te objekte uzela u svoju namjenu.

Šućro   Rašinlić   Raša   u   svojim   beleškama „Čaršija od Jalije do Cerovića hana“ navodi: Đorđa i Marta Jovaševića, Sava i Jefta Antonijević, Rada Markovića, Hajra Hodžića, Hadžović Hasa „Peco“, Zajima Boškovića, Đorđa Debeljević, Avda Bosovića.Milivoj Tomić je držao kafe-čajdžinicu u „starom“ sreskom, Hafizagić Kasim u „Gajretu“, Sadagić Zećir, Kečević Smajo, Mulović Alija, Lalović Jusuf, Brković Abid, Selmanović Osmo.5 Između dva svjetska rata držao je kod gornjeg mosta na Ćotini kafanu Singapur Jusuf Manovović, a stotinak metara nizvodno preko puta Rasadničkog imanja bila je kafana Vukašina Žugića.6

Poslije Drugog svjetskog rata gotovo da su nestale, tj. ukinute su privatne kafane u Pljevljima. Ostalo je svega nekoliko i to u samoj Čaršiji. Novoizgrađeni hotel Tara bio je mjesto za novi otmeniji svijet „drugova i drugarica“. Nekadašnji Srpski kralj je ostao, s tim što je sada radio pod imenom Zelengora, pod kojim je i nestao. I nekadašnja gostionica Vidoja Jaukovića, popularna Slavija nastavila je svoju djelatnost, kao i nekadašnji Korzo. I na Jaliji, u kući Bezarevića, radila je čuvena Koreja, kasnije Šuplja stijena a danas bife Beograd… Sve je to bilo u sklopu gradskog ugostiteljskog preduzeća.

Sredinom šezdesetih počinju se otvarati nove kafane, neke sa namjenom finansiranja lokalnog fudbalskog kluba. Tako je u Bajića kafani u Čaršiji bila vrlo popularna kafana sa restoranom i baštom „Košuta“ ili tzv. Vijetnam a na Jaliji, kraj Breznice Dva jelena. Na Stadionu je takođe bila kafana ili tada popularno „bife“. Bilo je i kafana u kojima se pilo s nogu, zvanih navrat-nanos. U svim ovim kafanama je, pored kafe i pića, bilo i jela sa roštilja, prije svega ćevapčića. Evo kako je atmosferu iz jednog „bifea“ iz daleke 1971. godine, opisao prof. Radivoje Ostojić:

„Vrata stadiona su širom otvorena, a iz bifea dopiru različite melodije zagrijanih posjetilaca. Kad otvorite vrata bifea, dim pokulja kao da je sve do tada sputavan da se komotno razaspe i izgubi u pošumljenu Golubinju. Na zidovima ovog novog „Rudarevog“ objekta nalazi se samo cjenovnik sa brižljivo i krupno ispisanim ciframa. Uprava nije imala vremena da stavi i poneku fotografiju tima ili pojedinih igrača. Ovdje se uglavnom razgovara o sportu. Pjevalo se. Kurbeg je započeo nekadašnju himnu „Jakića“ prilagođenu sadašnjem timu „Tres, tres, trese se, ko Rudara dirne, lopte će gutati…“ DŽemko je pjevao „Moj dilbere“. Nešto kasnije svaki je sto imao svoju pjesmu.“

 Sredinom šezdesetih godina prošlog vijeka izgrađen je na ušću Skakavca u Breznicu motel „Vodice“, a zahvaljujući Milenku Bezareviću, početkom osamdesetih, oživjela je i Milet-bašta u sklopu Đačke zadruge.

HANOVI

Hanovi su u stvari bili objekti za prenoćišta, koji su pored soba za spavanje imali i magaze za smještaj i čuvanje robe i konjušnice za stoku koja je duga vremena bila glavna i jedina prevozna snaga i sredstvo. Hanovi su se obično nalazili na raskršću puteva, ulasku u grad, ali i u samom gradu.

Zapisi Evlije Čelebije iz 1663. godine svjedoče o postojanju tri hana (prenoćišta) u Pljevljima. Svakako da je najstariji han karavansaraj, koji se nalazio na današnjem trgu „13. jul“, ispred Doma kulture. Ova građevina bila je odavno propala, a njene zidine stajale su sve do izgradnje Doma kulture 1947. godine. Stariji Pljevljaci pamte ga, valjda po imenu poslednjeg vlasnika – Duranov han ! Inače, hanovi su i dobijali imena po vlasniku  ili  zakupcu.  Tako  je  jedan  od  posljednjih pravih hanova koji se nalazio u tzv.“Tijesnoj Čaršiji“ i koji je srušen 1960. godine nosio ime po Mulu Bamburu Mulov han. Da se „poslednja“ najviše pamti svjedoči i han na Varoši, na ulazu sa Trlice Cerovića han jer mu je poslednji vlasnik bio Vojin Cerović. Dugo godina ovaj han poznatiji po imenom Šareni han, držao je u zakup Huso Gotovuša. Na Varoši je kod groblja bio i han Murata Vajzovića, koji je kasnije kupio Timotije Bavčić.8 Timotije je han porušio i napravio porodičnu kuću. Na varoši se nalazio i han Mehmed-bega Selmanovića u kome su radili Jovan Sjeničak i Nazif Hadžalić. Zvali su ga dugo Nazifov han, iako je izgoreo u požaru 1922. godine.

Hanovi u Čaršiji

Hanovi na Varoši su bili savim logično i dobro locirani, kraj puteva za Srbiju i Crnu Goru, na ulazu u grad, imali su oko sebe livade gde je stoka mogla da se hrani i odmara i niz drugih pogodnosti. Ipak najviše hanova bilo je u Čaršiji. Hroničari grada bilježe, da je najveći bio na mestu današnje zgrade Skupštine opštine, vlasništvo mjesnog Vakufa i novijeg datuma gradnje. Pred rušenje, poslednji zakupac bio je Mule Bambur, a prije njega to su bili Mahmut Hodžić (Mahmutov han), i Huso Kadribašić.

U „tijesnoj“ Čaršiji, pored Breznice, bio je han koga i danas pamti veliki broj Pljevljaka. Izgrađen je krajem XIX vijeka i promijenio je više vlasnika: Ešrefa Selmanovića, Mahmuta Hodžića, Rasima Agića, Lima DŽebhanića i poslednjeg Mula Bambura, pod čijim je imenom i srušen 1960. godine.

Na Jaliji je sve do sredine pedesetih godina godina bila ruinirana zgrada nekadašnjeg Hadžišaćirovića hana, u kome su radili Huso Gotovuša i Murat Hadžalić. U blizini je bio i Šabanića han, a u „Cigan mahali“ se nalazio Mulovića han.9 Poslednji Pljevljak koji se bavio poslom handžija – prenoćišta bio je Redžo Sofović, koji je izdavao sobe za spavanje u svojoj kući u ulici Narodne revolucije kod starog sreskog.

U Gornjoj ili „širokoj“ Čaršiji, više kafane „Srpski kralj“ (Zelengora) bio je Zečevića han, a jedno vrijeme prenoćište je držao i Joko Bajić, koji je imao i kafanu u današnjoj ulici M. Tošića.

Bilo je i nekoliko hanova u neposrednoj blizini, tj. pri ulazu u grad. Njpoznatiji je bio onaj iz pravca Čajniča, na raskršću kod „devete“, Dajevića han, a iz pravca Žabljaka i Nikšića bio je na Doganjama Šećerkadića han. U ovim hanovima odsjedali su obično oni koji su tu vršili pripremu za ulazak grad (pranje, čišćenje, presvlačenje…) Na Lever Tari han je početkom XX vijeka držao Mile J. Radović, koga su tu Turci i ubili. Na Boljanićima je poslije Prvog svjetskog rata han držao Jefto Nenadić (otac Branov). Na Metaljci je takođe uvijek bilo po nekoliko hanova sa kafanom, aščinicom i prostorijama gdje su kiridžije ostavljale robu. Iz tog pravca, bio je poznat Han Selmanovića, koga navodi i Imre Varadi u svojoj knjizi iz 1905. godine. U sklopu hanova obavezno su bile i konjušnice.

HOTELI

Krajem XIX i početkom XX vijeka, hanove počinju zamjenjivati hoteli, tj. objekti koji su pravljeni po planovima i potrebama austrougarskog okupatora, i koji su se izgledom, funkcionalnošću i materijalom od koga su pravljeni u potpunosti razlikovali od zgrada slične namjene koje su pravljene do tada na prostorima Pljevalja.

Hroničar i putopisac Jevto Dedijer, koji je posle oslobođenja 1912. godine posjetio Pljevlja, zapisaće u svojoj „Novoj Srbiji“: „Varoš je sasvim čista i lepa, što je čini najboljom varoši u Sandžaku. Ipak, i pored mnogih orijentalnih osobina (dućani s ćepencima, turske kafane, nekoliko hanova) ona ima izgled srednjoevropske varoši u kojoj se pored gore nabrojanih građevina mogu videti i moderne  radnje,  bolje  kafane  i  hoteli (Živkovića, Manastirska, Bajića, hoteli i gostionice, Milet bašta) i mnogo lepih privatnih zgrada.“10

Kako je J. Dedijer zapisao, početkom XX vijeka, najveći i najljepši bio je Bajića hotel. Nalazio se više bašte nekadašnjeg Srpskog kralja (Zelengore). Zgrada je bila masivna. Imao je kafanu, restoran, separe i sobe na spratu i u potkrovlju. Za vrijeme austrougarske vojne vlasti zvao se Bosna, a posle oslobođenja Beograd. Ova zgrada je izgorela u požaru tridesetih godina prošlog vijeka.11

Hotel „Lovćen“ se nalazio na mjestu današnje zgrade suda i samoposluge u ul. Princa Đorđa (sada Tršova). Zgradu je podigla austrougarska posada krajem XIX vijeka. Poslije oslobođenja kupili su je Šećerovići i u njoj držali svoju trgovinu i magacine. Kasnije su ga u zakup  uzeli  poznate  kafedžije  braća  Topalovići  i pretvorili u hotel. Poslije Drugog rata u njemu su bili magacini i stanovi za sirotinju. Srušen je 1958. godine.

Hotel „Nikšić“ nalazio se u kući Laza Živkovića (ul. Kralja Petra više Zelengore) i srušen je 1944. godine američkim bombardovanjem, kao i čitav kompleks srpskih kuća u tom dijelu grada. Ispod njega u manastir- skoj zgradi bio je hotel „Bristol“.

Hotel „Trlica“ nalazio se u nekadašnjem „Cerovića (Šarenom) hanu“ a vlasnik mu je bio Vojin Cerović. Pred Drugi svjetski rat, sagrađena su dva hotela: „Srpski kralj“ vlasništvo manastira sv. Trojice (kasnije „Zelengora“) čiji je prvi zakupac bio Vehbija Dizdar i hotel „Beograd“ vlasništvo Sava Đurovića. Hotel „Jadran“ je držao Dragoslav Dragi Stojanović – Srbijanac. Ostao je u trajnom sjećanju Pljevljaka po kraljici sevdaha Vuki Šeherović koja je tu počinjala svoju veliku pjevačku karijeru. U Pljevljima se Vuka prvi put zaljubila, i to baš u Dragog i posvetila mu svoju najbolju pjesmu: Gde si dragi živa željo moja.

 

1 M. Bajić Poderegin, Svitanje, Beograd 1987.
2 J. Dedijer, Nova Srbija, Beograd 1913, 300.
3 Zapisnik sa sednica opštinskog odbora Pljevlja 1918, (lična dokumentacija).
4 Adresar Kraljevine SHS, za industr.obrt i trgov. 1928, 772.
5 Š. Rašinlić- Raša, Pljevaljska čaršija 1934 – 1945. Ugostiteljske radnje (rukopis).
6 M. Pijalović, Pljevlja sa okolinom u prošlosti i sadašnjosti, Sarajevo 1997, 40.
7 Radivoje Ostojić, Ko Rudara dirne… „Pljevaljske novine“ 1. jul 1971.
8 M. Pijalović, Pljevlja sa okolinom u prošlosti i sadašnjosti, 55.
9 M. Pijalović, Pljevlja sa okolinom u prošlosti i sadašnjosti, 55.
10  Jevto Dedijer, Nova Srbija, Beograd 1913.
11 R. Popčetović, Stare pljevaljske kafane i hoteli, „Pljevaljske novine“ 1976.
Izvori i literatura:
-Privatna arhivska zbirka autora.
-Rodoljub L. Popčetović, Stare pljevaljske kafane i hoteli, Pljevaljske novine, 15. 11. 1976. godine.
-M. Hadžiatlagić, Stare kafane, Pljevaljske novine, 1969.
-Adresar Kraljevine  SHS  za industriju, obrt, trg. poljoprivr.  Za  1928. god. Jevto Dedijer, Nova Srbija, Beograd 1913
-Š. Rašinlić- Raša, Pljevaljska čaršija 1934 – 1945. Ugostiteljske radnje, rukopis.
-Uzeir Bećović, Pljevlja tragom vremena, Pljevlja 1992.
-M. Pijalović, Pljevlja sa okolinom u prošlosti i sadašnjosti, Sarajevo 1997.
-Kazivanje, prof. Ksenije Rosić Martinović, Beograd mart 2004. Dokumentacija  porodica:  Rabrenović,  Bajić,  Janićijević,  Jestrović, Brašanac.
-Milka Bajić-Poderegin, Svitanje, Beograd 1987.

Advertisements
 
Ostavite komentar

Objavljeno od strane na jul 23, 2013 in NEKATEGORISANO

 

Oznake: , , ,

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

 
%d bloggers like this: